Ο Σωτήρης Μπαλαούρας γεννιέται το 1932 στον Τρίκλινο Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας. Πατέρας του είναι ο Θωμάς Μπαλαούρας, χωροφύλακας, από τον Τρίκλινο, και μητέρα του η Ευφροσύνη Γιαννιώτη, από τη Βελωτά Ευρυτανίας. Έχει δύο μικρότερα αδέρφια, τον Θανάση και τον Θωμά.

Το 1938, σε ηλικία 36 ετών, ο πατέρας του πεθαίνει, αφήνοντας την οικογένεια σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Για αυτό τον λόγο, μετακομίζουν στο Αγρίνιο, αφενός για να βρίσκονται κοντά στους συγγενείς της μητέρας του και αφετέρου επειδή εκείνη επιθυμεί διακαώς να προσφέρει στα παιδιά της καλύτερες ευκαιρίες εκπαίδευσης, Ο Σωτήρης τελειώνει το 1ο Δημοτικό Σχολείο Αγρινίου και αποφοιτά από το εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Αγρινίου. Στα ύστερα χρόνια της μαθητικής του ζωής, συντηρεί την οικογένειά του κυνηγώντας, αφού είναι άριστος στη σκοποβολή, έχοντας εξασκηθεί από μικρός στα βουνά και τα χωράφια του χωριού του.

Αφού ολοκληρώνει τη στρατιωτική του θητεία, δίνει εξετάσεις και εισάγεται στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων. Το όνειρό του είναι να γίνει δάσκαλος, επιθυμία που του μεταλαμπαδεύει η μητέρα του, καθώς το να γίνει δασκάλα υπήρξε το ανεκπλήρωτο όνειρό της. Στη διάρκεια της φοίτησής του στη Ζωσιμαία, διακρίνεται για τη μαχητικότητα και τη δράση του στα φοιτητικά θέματα, ενώ αναπτύσσει ισχυρές σχέσεις με τους συμφοιτητές του, τις οποίες διατηρεί σε όλη του τη ζωή.

Μετά την αποφοίτηση, εργάζεται για δύο χρόνια στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Αγρινίου. Το 1963, παντρεύεται την Ανδρομάχη Θεοδωροπούλου, δασκάλα, κόρη του Εμμανουήλ Θεοδωρόπουλου, Μαθηματικού και Γυμνασιάρχη και της Αγγελικούλας Σαγεώργη, με την οποία αποκτούν δύο κόρες, την Ευφροσύνη και την Αγγελική και αργότερα έξι εγγόνια.

Υπηρετεί την εκπαίδευση με αγάπη και υπομονή για πάνω από 40 χρόνια. Μαζί με τη γυναίκα του, θεμελιώνουν το Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο των Εκπαιδευτηρίων «Παναγία Προυσιώτισσα», που είχε ιδρύσει ο πεθερός του. Ο Σωτήρης κερδίζει την εμπιστοσύνη του πεθερού του και μαθαίνει από αυτόν πολλά. Συχνά, αναφέρει στις κουβέντες του γεγονότα και συμβουλές που θυμάται από αυτόν.

Το εκπαιδευτικό του σύστημα αποδεικνύεται αλάνθαστο και η μεταδοτικότητά του υποδειγματική. Χιλιάδες μαθητές περνούν από τα χέρια του, ενώ στις κατατακτήριες εξετάσεις για το Γυμνάσιο το σχολείο του πετυχαίνει 100% επιτυχία.

Με ιδιαίτερη κλίση στα Μαθηματικά και άριστη γνώση της Νεότερης Ιστορίας, συνθέτει πολλά εκπαιδευτικά βιβλία και μεταδίδει τις γνώσεις του στους μαθητές του. Προσεγγίζει κάθε μαθητή με μοναδικό τρόπο και ποτέ δεν ξεχνάει παλιούς μαθητές του. Το 2002, με τη σύζυγό του, ολοκληρώνει το νέο κτηριακό συγκρότημα των Εκπαιδευτηρίων στο Ψηλογέφυρο Αγρινίου, έργο ζωής και για τους δύο.

Αεικίνητος και ακούραστος, απολαμβάνει τη φύση. Για το κυνήγι ανεβαίνει πολλές βουνοκορφές της Ελλάδας και για το ψάρεμα αρμενίζει σε πολλές θάλασσες. Ξεχωρίζει τα πουλιά ακόμη και σε μακρινή απόσταση από το πέταγμα και το άνοιγμα των φτερών τους. Διατελεί πρόεδρος του 1ου Κυνηγετικού Συλλόγου Αγρινίου για 18 χρόνια. Στη διάρκεια αυτής της θητείας, επιτυγχάνει πολλούς στόχους για τον σύλλογο. Χάρη σε δικές του ενέργειες το Σχολείο διαθέτει μία εξαιρετική συλλογή χλωρίδας και πανίδας όχι μόνο ελληνικής, αλλά και άλλων χωρών.

Το 2006, εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή, «Έμμετροι Καημοί», ακολουθούμενη από δύο ακόμη συλλογές το 2007 και το 2009. Η ποίησή του βραβεύεται και επιβραβεύεται από κοινό και κριτικούς , καθώς τα ποιήματα του είναι εμπνευσμένα από προσωπικές εμπειρίες, πλούσια σε συναισθήματα και αναδεικνύουν το γλωσσικό ιδίωμα του Βάλτου. Για την ποιητική του συλλογή βραβεύεται από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ινάχου και τον Σύλλογο Τρικλινιωτών Βάλτου.

Έχει θάρρος να εκφράζει τις απόψεις του με παρρησία, υποστηρίζοντας τις θέσεις του χωρίς υπεκφυγές. Τον διακρίνει ακόμη η αίσθηση του χιούμορ κι αυτό τον κάνει ιδιαίτερα δημοφιλή. Είναι αεικίνητος, ακούραστος και έντονα συμμετοχικός στη δουλειά, την οικογένεια, την κοινωνία.

Στις 19 Δεκεμβρίου του 2009 τον αποχαιρετούν χιλιάδες άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι και μαθητές. Ήταν ένας σπουδαίος δάσκαλος, ένας σπουδαίος άνθρωπος.